De uitdrukking “het is de toon die de muziek maakt” gaat over communicatie. Communicatie is niet alleen maar de boodschap in woorden (verbaal), maar de boodschap als totaal. Een groot deel van een boodschap is non-verbaal. Nu is dat lastig als je een brief van iemand leest of aan het chatten bent. Bij dat laatste hebben we emoticons uitgevonden, je weet wel, tekentjes die een bepaalde emotie duidelijk maken zoals :) = blij, :( = verdrietig, :o = verbaasd, :s = teleurgesteld.

Toen de Bijbel werd geschreven waren de emoticons nog niet uitgevonden. Maar ook bij het lezen van de Bijbel is het belangrijk om de toon te begrijpen waarin wat geschreven is. Als voorbeeld een voor mezelf opzienbarende ontdekking. Als er een viering is van het heilig Avondmaal wordt vaak het gedeelte 1 Korintiërs 11 vers 23 – 26 (of wat verder) gelezen. Bijna sacrale woorden over de instelling van het Avondmaal. Ik was verbaasd om erachter te komen dat dit een gedeelte Paulus aan het woord is en verre van vriendelijk lijkt te zijn. Als ik probeer te begrijpen hoe zijn stemming is, dan is het op zijn minst wat opgewonden en verontwaardigd. Even wat zinnen in het gedeelte: “ik kan u niet prijzen om uw samenkomsten…” (vers 17), “Of veracht u de gemeente van God…” (vers 22) En vervolgens herhaalt hij de boodschap over het heilig Avondmaal. Ik krijg het gevoel dat het op zijn hollands iets zou klinken als: “Nu goed luisteren, ik het jullie nogmaals helder uitleggen zodat jullie het eindelijk begrijpen.”

De boodschap van het gedeelte blijft prachtig maar ook vaak onbegrepen. In ieder geval de toon maakt in dit gedeelte ook de muziek…

PS: klik hier door voor een studie over Pesach en Avondmaal.